ب ا ب ا

شاید وقت نداشته باشن، شاید کم حرف بزنن، شاید بیشتر ساکت باشن...

ولی خیلی راحت میشه همه ی حرف هاشون، همه ی احساسشون و بابا بودنشونو دید...

وقتی بعد از ۳۸ سال کار هنوز صبح ها با شوق بیدار میشه...

وقتی به دخترش میگه: صبر کن بابا میرسونمت...

وقتی میگه: بابا صبحانه خوردی؟

وقتی هر روز صبحانه حاضر میکنه و برای بچه ها لقمه ی سر کار...

وقتی میره خرید یا میگه: میای بریم خرید؟

وقتی همیشه اومدنش میتونه هیجان انگیز باشه...

وقتی ظرف میشوره، وقتی غذا میپزه، وقتی کمک میکنه تو کارهای خونه...

وقتی میاد در اتاقتو باز میکنه...

وقتی روزایی بهت زنگ میزنه...

وقتی شوخی های دوست داشتنیش که هیچ وقت یکنواخت نمیشه رو تکرار میکنه...

وقتی رو مبل خوابش میبره ولی نمیره بخوابه...

اینها یعنی عمق احساس مسئولیت، یعنی فداکاری، یعنی نجابت، یعنی سخاوت، یعنی دوست داشتن، یعنی عاشق بودن، یعنی مرد بودن...

اینها یعنی بابا بودن...

گفتگوی تنهایی...