سی و دو سالگی

زندگیه واقعا خاصه. مثل لکنت که برای هر کسی یکتاست. با فراز و نشیب های مختلف. با احساس های مختلف که پشت هر کدومشون یه فکر هست.

زیاد با گفته ی نیچه موافق نیستم که میگه فکر سایه ی احساس است، تهی تر، تیره تر و پست تر...

گاهی فکر شالوده و بنیان احساس های ما رو میسازه و شاید فراز و نشیب ها و احساس ها حاصل تاثیر وقایع روی افکار ماست و یا فکر و انتخابه که گاهی سرنوشت ما رو شکل میده...

گاهی انتخاب و جهت گیری به سمت سکونه، هر چند کوتاه و همراه با دست و پا زدن برای خروج از رخوت که معمولا نتیجه ش انگیزه سازی و حرکت را به دنبال داره...

و گاهی حس میکنی در اوج یک استارت و یک شتاب به سختی ترمزت را میکشن...

همون جاهایی که دیگه از حیطه ی اختیارات و انتخاب ها خارج میشه...

اونوقت زندگی میشه تکرار پرده های نمایش قدیمی با سرعتی بیشتر...

چقدر پذیرش میتونه کمک کنه و چقدر مفهوم عمیقی داره. هر بار پخته تر از دفعه قبل این مفهوم را به آدم نشون میده...

مثل همین اواخر و مثل همین الان و در روز تولد...

آیا پذیرش و پختگی فقط با رنج و سختی پرورده میشه و تکامل پیدا میکنه؟

چقدر تلخ...

تازه سی و دو سالمه...

گفتگوی تنهایی...