خدا قوت...

امروز با یکی از اقوام نزدیک صحبت میکردم. در فامیل، ما دو نفر لکنت داریم. تفاوت شخصیتی زیادی داریم و او به شدت برونگرا و ابرازگرست، و همین هم در گفتار تا حدی به او کمک کرده. امروز گفتار ما دو نفر چقدر متفاوت بود. من از لحظه های لکنت چه راحت عبور میکردم و چه حساب شده شیوه ها و مهارت های مختلف را میآزمودم. مثل یک بازی دوست داشتنی، جذاب و پر هیجان. حتی گاهی برای راحتی او لکنت کاذب میکردم و گاهی فشار کاذب ایجاد میکردم. (این تجربه ی جدیدی بود برای آگاهانه تر کردن لحظات پر فشار) ولی او فقط نا آگاهی ها و گاه ناخودآگاه های خود را پشت هم تکرار میکرد. بدون هیچ تغییر و پیشرفت. حتی فکر میکنم متوجه ی لکنت های کاذب و فشار های کاذب گفتار من نشد.

چقدر دوست داشتم از درمان برای او صحبت کنم ولی میدانم او زیاد مایل نبود.

مدت طولانی ایست درمان دارم. طولانی به معنایی دیگر. به معنای بزرگ و موفق و موجب افتخار.

یاد جلسه ی درمان افتادم. اینطور موقع ها چقدر دوست دارم در اتاق سبز باشم. جایی که عمیقا دوستش دارم. احساس خاصی که حاصل کار عاشقانه ی یک درمانگر است. میدانم در آن اتاق از کوچکترین اجزا گرفته با مهم ترین جزء با دقت کنار هم چیده میشوند. از دکور خودمانی و راحت تا قانون های درمانگری. از ملزومات مراجع تا حتی احتمال های ذهنی و پیش بینی ها. همه ی اینها طوری هنرمندانه و ظریف کنار هم مینشیند و با فرایند جلسه به هم پیوند میخورند که حاصل آن میشود احساس های نابی که فقط مراجع و درمانگر معنای آن را میفهمند و درک میکنند. آنقدر دقیق که خلاقیت های درمانگر و انتخاب های آنی مراجع هیچگاه خللی به آن وارد نکرده که هیچ، زیبا تر و دلخواه ترش هم کرده است.

درمانگرم! امشب با تمام سلول های احساسی یک مراجع رشد، تغییر و تمام احساس های خوب موفقیت را حس کردم. دوست داشتم همه ی آنها را با شما تقسیم کنم. با کسی که بیشترین سهم را در این لحظات دارین.

یک تشکر تمام قد از درمانگری که عاشقانه کار میکند...

دوست دارم بگویم: درمانگر! خدا قوت...

گفتگوی تنهایی...