گفتگوی تنهایی

تمام سیکل داشت مثل 5 سال پیش رقم میخورد. دونه به دونه و جزء به جزء... مثل همیشه همه چیز آماده و سر جای خودش بود. استرس هم دقیقا شبیه به همان روزها... صبح دوست داشتم تو پارک قدم بزنم. استقبال از دو مهمان عزیز این امکان را هم بهم داد... انگار همه چیز بنای تکرار شدن داشت... تمام احساس هادر حال جان گرفتن بودن... منتظر درمانگر بودم. م.ح گفت تو راهن... گاهی جلوی در قدم میزدم که ببینم اومدن یا نه... و دفعه ی آخر دیدمشون... "آقای م... پس شما هستین؟" با همون آرامش و لبخند همیشگی... این حالت منو یاد اولین جلسه ی درمان میانداخت... صبح سرد اصفهان با اولین پله نشینی با یه پالتوی سیاه بلند بارانی... انگار امروز روزیه که تمام احساس های من مرور میشه... نشان دادن عکس های همایش ها هم شد مزید بر علت... دونه به...

امروز با یکی از اقوام نزدیک صحبت میکردم. در فامیل، ما دو نفر لکنت داریم. تفاوت شخصیتی زیادی داریم و او به شدت برونگرا و ابرازگرست، و همین هم در گفتار تا حدی به او کمک کرده. امروز گفتار ما دو نفر چقدر متفاوت بود. من از لحظه های لکنت چه راحت عبور میکردم و چه حساب شده شیوه ها و مهارت های مختلف را میآزمودم. مثل یک بازی دوست داشتنی، جذاب و پر هیجان. حتی گاهی برای راحتی او لکنت کاذب میکردم و گاهی فشار کاذب ایجاد میکردم. (این تجربه ی جدیدی بود برای آگاهانه تر کردن لحظات پر فشار) ولی او فقط نا آگاهی ها و گاه ناخودآگاه های خود را پشت هم تکرار میکرد. بدون هیچ تغییر ...